Wagon przyśpieszonej osobówki
Przypominał na wylocie z Wro
Człowieka przed orgazmem:
Pocąc się i sapiąc na wszystko
Co w nim zgromadzone
Po komendzie ODJAZD
Stalowy cwaniak
Zaczął jednak
Opadać z sił-
Gubiąc miarowość swojego tempa
Bliżej niezrozumiałym hamowaniem w krzakach
I wystawiony na próbę
Optymizm pasażera
Przemienił całą magię drogi
W ranne ptactwo
Na peronie w Krakau
Nie byłem już w stanie zamachać maszyniście
Bywa
Że sercem jestem jak woda na Saharze
A Ty
Podobna do ognia w śniegach Grenlandii...
Bywa
Że myślę jak lotnik oderwany od zasad przyziemnych
A Ty reagujesz jak saper wciągnięty odrobiną luzu na minę...
Bywa
Że myślimy zupełnie inaczej
I wtedy jest "przepychanka na słowa"
Ale to nie oznacza
Że nie możemy być JEDNOŚCIĄ
Bo nasze p o z n a n i e mieszka na tarasie
Z widokiem na Koniec Świata
W którego przestrzeni wszystko się zaczyna od nowa
Ale nic nie umiera!
"Dźwięk nigdy nie umiera" Susan Philipsz
Ruda suka ma cztery nogi
Problem ze stawami
I łyka propalin w syropie
Żeby nie sikać pod siebie
Mówię jej: Do zo za sześć godzin!
Dopijam zieloną herbatę w kubku z różowym kwiatkiem
Przecieram oczy wodą z butelki
I pędzę na spotkanie z tramwajem
Po trzynastej wykopię szkielet psa
W ramach archeologii ratunkowej
I zjem w autobusie powrotnym sernik
Ręce będę miał szczęśliwe
Choć brudne.
Mięso drobiowe dla psów
O kształcie serca
I imieniu Dante
Wala się po podłodze kuchni
Jak odrzucone zaloty nie jednego młodzieńca
Stół jest brudny
Jak przestrzeń po bitwie na noże
I koleżeńskie:
Spierdalajcie!
Jestem uparty i taki umrę...
Podatna na bezsenność głowa
Produkuje myśli różne jak człowiek
I myśli o wszystkim
I to na różne sposoby
Bo absorbuje ją wiele
Jeśli nie wszystko
Nawet fakt taki
Ze dopiero co wymieniona bateria
Nie daje mocy telefonicznej aparaturze
Jak ta pierwotna
Może ma słabszy dzień
A raczej kiepską dobę
A nie jakiś nieuleczalny feler
Nie wiem
Kiedy przestaję wnikać w sens
Tego co mnie dotyka
Nadchodzi depesza:
NIE SPACERUJ JUŻ TYLE, BO ZIMNO!
Idę w przód
Krokiem zdecydowanym
Chociaż spowolniałym
Bo zmęczonym czynnościami dnia
Jak jeż niesionym ogryzkiem
Pokorą odporną na przeróżne wstrząsy
Pcham ciało swoje w stronę
Udomowionego wagonu
Nic więcej
Nie ma we mnie
Żadnej polityki
I poetyckich uniesień
Jest tylko chęć dotarcia do domu
W lewej kieszeni kurtki
Ciemnej jak niejeden ludzki charakter
Drzemie biały telefon
Którego żołądek nakarmiony jest
Kodem za piątkę
I nowym numerem do zapamiętania
Mijam znaki
Pasy dla pieszych
I kocem nocy przyduszone miasto
Ale w krokach jakie tworzę
Nie interesują mnie
Żadne dyktanda semaforów ruchu
Zawieszonych nade mną
Jak bombki na choince
Końcem grudnia
Losy innych
Trafionych bezsenności łokciem
Także nie
Po prostu wracam do łóżka
Z prawej strony Kościuszki
Przy kierunkowskazie na Warszawę
Bezwartościowym kamieniem
Zabawia się bułgarska prostytutka
Pozostałą część dzielnicy
Łącznie z bloczkiem betonu
Po lewej stronie mijanego krajobrazu
Swoją niewidzialną szczęką
Miętosi potwór nocy
W cieniach sztucznych słońc
W sen zapadło również
Przeróżne złodziejstwo
A nawet bezrobotne dresiarstwo
Przestały skomleć
Rozpędzone karetki
Policjanci neutralnie ziewają na bezdomnych
A ci ostatni boją się o tej porze
Tylko trzeźwości umysłów swoich
Na Wróblewskiego
Chłodny nóż powietrza
W nozdrzach bezbronnych
Jak niemowlę po wykluciu
Przyśpiesza we mnie bicie biologicznej pompy
Dup dup
Dup dup
Aż chcę się człowiekowi biec
I hibernować ciało w jamie śpiwora
